Π.Ο.Π.

Αν τρέχεις μες την κάψα του ιστορικού τριγώνου στις δύο το μεσημέρι, το πιθανότερο να είσαι τουρίστας. Ο Αθηναίος ο σωστός δεν τραβολογιέται ντάλα μεσημέρι στ΄αρχαία, άρα κάτι δεν πάει καλά με μένα. Βεβαίως επιβεβαιώθηκε. Διότι αργότερα, δίπλα στο τραπέζι που καθόμουν, ήρθε να καθήσει μια παρέα, οι δύο ηθοποιοί, και μου λέει ο ένας για να περάσει, excuse me, it's O.K., πετάω εγώ την αμερικανιά, στο αδιάφορο, διάβαζα και δεν τον είχα κοιτάξει, μα τι της λες της κοπέλας, ελληνίδα είναι, του λέει ο άλλος, που είδε ότι διάβαζα ελληνικό βιβλίο, και γελάει, όμως απαντά ο πρώτος, αφού δείχνει πιο ξένη από τις κοπέλες εκεί, εκείνες μοιάζουν με ελληνίδες! Πήγε να το σώσει, εγώ έμεινα άναυδη με στρογγυλά μάτια στο κενό, κοιτάω τις ισπανίδες, μια παρέα που γελάγανε και τσιρίζανε και άρχισα ν΄αναρωτιέμαι.

Μην ειν΄οι κόκκινες τιράντες; Μην είναι το ποδήλατο; Μην είναι το σανδάλι; Μην είναι το βιβλίο;

Παλιότερα είχα πάθει τα ίδια, μ΄ένα ψάθινο καπέλο που κυκλοφορούσα, μου μιλούσαν σ΄όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες κι εγώ για πλάκα απαντούσα με καμμιά λέξη τούρκικη ή πάλι σ΄έναν εστιάτορα που μου τα΄πρηξε, τον ρώτησα στ΄αγγλικά, αν έχει χωριάτικη σαλάτα, ναι, με ντομάτα, ναι, ναι, και αγγούρι, και κρεμμύδι, και ελιές, και φε- φέ-, Φέτα! λέει θριαμβευτικά, φέιττα, προφέρω, κι έχει και όλιβ όιλ; ρωτάω, μα ναι, περάστε, καθίστε, Καλά, μωρέ πατριώτη, μην την κόψεις ακόμη τη ντομάτα, να κάνω μια βόλτα πρώτα, και μετά τα ούζα...

BLASEE ET FATALE

Πάντα σιχαινόμουν την έκφραση "εξωσχολικά βιβλία" όπως και τα σχολικά βιβλία. Τα οποία παρατούσα στην άκρη και διάβαζα τα κατηραμένα "εξωσχολικά", δηλαδή πραγματικά βιβλία, που έπαιρνα από τα βιβλιοπωλεία, ή μου χάριζαν ή δανειζόμουν από φίλους και συγγενείς, και μην ακούσω για δανειστικές βιβλιοθήκες, ο Τοτό έχει πέσει ανάσκελα από τα γέλια.

Τα βιβλιοφαγικά μου ελαττώματα είναι να διαβάζω πολλά κι άσχετα μεταξύ τους βιβλία ταυτόχρονα, να παρατάω κάποια δέκα-είκοσι σελίδες πριν το τέλος και να τα τελειώνω μετά από μήνες, να ξενυχτάω δραματικά, να τρώω τα νύχια μου με τα αστυνομικά, να κουβαλάω βιβλία στην τσάντα μου σαν φετίχ μην πάει και ξεμείνω πουθενά και δεν έχω βιβλίο μαζί (!), να παίρνω μισή βαλίτσα βιβλία στις διακοπές για τον ίδιο λόγο και να ξεκινάω ν΄αγοράσω παπούτσια ή ρούχα και τελικά να παίρνω, τι άλλο, βιβλία, που σχηματίζουν στοίβες να κάθονται τα γατιά μου ν΄ατενίζουν αφ΄υψηλού.

Καθόμουν λοιπόν στην είσοδο της πολυκατοικίας μου με μια σακκούλα του σουπερμάρκετ γεμάτη βιβλία και περίμενα να περάσει η Sulpice με τ΄αυτοκίνητο να της επιστρέψω τα δανεισμένα, μαζί με κάτι δικά μου, και να μου δώσει κάτι άλλα, κι εκεί που περίμενα έξω, καθισμένη χάμω στα σκαλιά, άρχισα να διαβάζω ένα που είχα θεωρήσει ότι δεν θα το διάβαζα, κόλλησα, κι αποφάσισα να το κρατήσω. Πάνω εκεί περνάει ένας γέρος και λέει, πωπω βιβλία! Τι κάνεις, θα τα διαβάσεις όλα αυτά; Δανεικά είναι, του λέω, και περιμένω την κινητή βιβλιοθήκη να περάσει να τα επιστρέψω!

Στα επόμενα βιβλία που η Sulpice θεώρησε απαραίτητο να μου δανείσει, ή μάλλον να με βομβαρδίσει, πάρε κι αυτό πάρε κι εκείνο, περιλαμβάνεται και το τελευταίο του Τζούμα, Complete Unknown, μόνο που αυτό μού το χάρισε με αφιέρωση, που λέει ότι είμαι μπλαζέ και φατάλ, οπότε έρχεται, σε λίγο την ψωνίζω πια, πόσο ν΄αντέξει κανείς.

Είχα διαβάσει το πρώτο της αυτοβιογραφίας του, στο δεύτερο πάει περιοδεία στην Αμερική, χοροί, έρωτες, εγώ πάλι δε έχω πάει στην Αμερική, ούτε χορεύω, κάνω μόνο ποδήλατο κι από έρωτες, σπάνιο πράγμα το καλό το πράγμα, πιο πολύ φάσεις ξενέρωτες, γιατί το κλίμα έχει χαλάσει, τα μεταλλαγμένα μας έχουν πειράξει ανεπανόρθωτα και τα βιβλία, τα ποδήλατα και ο ξένοιαστος χρόνος είναι είδη μπλαζέ πολυτελείας.

Όμως κι αυτή η νοοτροπία, του πρέπει να κάνεις αυτό και να προγραμματίσεις εκείνο, να πάρεις πέντε δάνεια και σε τριάντα χρόνια ίσως σύνταξη... πεθαίνω από αηδία! Χρειάζεται προσοχή μ΄αυτήν την αγχωμένη αφυδάτωση, πυρώνει και θείος Ιούλιος μήνας! Όπου τα διάφορα υστερικά υπερεγώ και τα τουπέ μπορούν να πεταχτούν από πάνω μας και να χαθούμε μέσα σε κανένα beach party like a complete unknown!

Υστερόγαμον: αφιερωμένο στο Νατασσάκι!

RIDICULE

Τι να κάνουμε. Έτσι είναι τα πράγματα. Άλλοι δεν τό΄χουν για τίποτα κι άλλοι ζορίζονται. Το πρωί εννοώ. Κι έπειτα έχουν μια μόνιμη ξινοσφιγμένη έκφραση. Ούτε καλημέρα δηλαδή. Φάτε βρε παιδιά κάνα δαμάσκηνο! Κανένα μούσμουλο! Πιείτε κανέναν καφέ, κανένα γάλα, ρίξτε και τίποτα βρώμη μες το γάλα! Και λίγο ποδήλατο βοηθάει! Τελοσπάντων, ένα κλύσμα, κάτι!

Μπορεί βέβαια τόσο σφιγμένο σφίξιμο να μην αντιμετωπίζεται πλέον, να είναι χρόνιο, και η επιστήμη, η ομοιοπαθητική, τα βότανα, τα φρούτα και η τρόμπα ν΄ αδυνατούν να δώσουν λύση. Μπορεί ο οργανισμός να ενσωμάτωσε την σφίξη στο φυσιολογικό του ρεπερτόριο, τόσο, ώστε του είναι αδιανόητο ν΄αλλάξει τακτική, μην πάει και χάσει σε γενική εκτίμηση και σοβαρότητα.

Ιδού το θέμα. Η δυσκοιλιότης ως ύφος. Διότι δεν μπορείς να είσαι χαρούμενος, ειδικά το πρωί. Πρέπει να σού΄χουν σκοτώσει τη μάνα. Αν δεν σού΄χουν σκοτώσει τη μάνα, θα φροντίσει ο δυσκοίλιος να σού σκοτώσει τα νεύρα. Αν δεν μασήσεις, θα σε μισήσει. Θα ξινίσει περισσότερο. Για να διατηρήσει σ΄αυτές τις έκτακτες περιπτώσεις το ύφος σφιχτό κι ακέραιο, θα πίνει ελάχιστο νερό, κατά προτίμηση ανθρακούχο. Όσο για τον αέρα, εισπνέεται σε μικρές δόσεις από τα ρουθούνια, τα οποία έχουν στενέψει από την χρόνια προσπάθεια της μύτης να διατηρείται υψωμένη. Χείλη ερμητικά κλειστά και λίγο στραβωμένα συμπληρώνουν το σύνολο με μια δόση κρυάδας ικανής να εξοικονομήσει ενέργεια από τα κλιματιστικά σ΄όλη την περίοδο του θερινού καύσωνα.

Τέτοια τσιγγουνιά στον αέρα και το νερό δε νοείται βέβαια, εφόσον μπορείς να βρεις άφθονα κι απ΄τα δύο σε οποιοδήποτε βενζινάδικο! Χώρια που σε μια θερμή και φημισμένη ερωτικά χώρα σαν τη δική μας, απάδουν τέτοιες συμπεριφορές! Προδίδουν κρίση και πλήττεται ο τουρισμός! Δεν μιλάω για τα υπαρκτά προβλήματα, που μπορεί να ταλαιπωρούν τον καθένα και όλους μαζί. Μιλάω για την γρίπη της σοβαροφάνειας, την ιδέα δηλαδή ότι το να παίρνεις το πιο ξινό σου ύφος σε επιβάλλει και σε καταξιώνει. Κι εγώ πλέον έχω ένα φοβερό πρόβλημα με το ξινό ύφος. Πιο πρώτα συγκρατιόμουν κάπως, το έπαιζα ευγενής. Τώρα όμως συχνά γελάω ασυγκράτητα και γίνομαι ρεζίλι αμέσως. Δηλαδή σοβαρότης μηδέν! Ίσως πρόκειται για φυσικό νόμο, ώστε να εξισορροπούνται τα πράγματα και να μην επέλθει το άχαρον χάος!

ΧΑΜΕΝΟ ΣΤΟ GRAFFITI...

Όλο το slide εδώ!

ΕΝΑ ΑΣΥΔΟΤΟ ΤΟΠΙΟ

Ο μήνας αυτός είναι τζαζ. Από το τζαζ φέστιβαλ στο Γκάζι το περασμένο Σαββατοκύριακο. Είναι αυτοσχεδιαστικός, άστατος, ηλεκτρισμένος, χύμα κρυώματα, υγρασία, αλλεργίες, ντάλα ήλιος το μεσημέρι, αχνιστή άσφαλτος, κι η θάλασσα κάπου μακριά, την μυρίζω από εδώ, όσο για βιβλία τα άπαντα του Ξανθούλη. Από το Μενού των Φαντασμάτων κλεμμένη η φράση του τίτλου, ολόκληρη έχει "...με άρωμα φρούτων και μελιτζάνας". Πρόκειται για το τοπίο της παιδικής ηλικίας, ένας Ιούνιος τελοσπάντων.

Αρκετό πετάλι, με πέδιλα, με πολύ νερό, με πολύ κόσμο στο critical mass της Δευτέρας, το κουρσάκι μου δεν παραπονιέται καθόλου, που το μεταχειρίζομαι σαν να ΄ναι κανένα mountain στις κακοτοπιές της Αθήνας, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα, χθες βλέπω μια γιαγιά μ΄ένα καταπληκτικό κόκκινο τρίκυκλο φορτωμένο το πίσω καλάθι με ψώνια πεταλάριζε χαλαρή κατά του Στρέφη ανάμεσα στ΄αυτοκίνητα, έτριβα τα μάτια μου.

Δεν είπα όμως για τη τζαζ, κατά τις δώδεκα το βράδυ της Κυριακής ανέβηκε στη σκηνή η Maria Joao, κίτρινο φόρεμα φουσκωτό με φτερά στον ποδόγυρο, σαν εξωτικό πουλί και ξεπέρασε την ηλεκτρική κιθάρα στον αυτοσχεδιασμό, αρκετοί θαυμαστές λικνίζονταν εκστασιασμένοι μπροστά, η Maria τους μιλούσε στα πορτογαλικά, αυτοί απαντούσαν στα ελληνικά, άψογη η συνεννόηση, κι η Sulpice παραφύλαξε στo backstage για φωτογραφίες, αλλά κι εμένα στον χώρο στάθμευσης των ποδηλάτων συνέλαβε ο φακός, ωραία ήταν η βραδιά και το φεγγάρι μισό και πορτοκαλί!

ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΑ

Χθες είχα γράψει μια ανάρτηση αλλά ο blogger δεν την αποθήκευε και κάποια στιγμή την έχασα. Μπλρπππ... κι εξαφανίστηκε στον διαδικτυακό βυθό μαζί με μια φωτογραφία, που έκανα ολόκληρη αλχημεία για ν΄ανεβάσω. Είναι η τρίτη φορά που το παθαίνω, και μετά δεν έχει νόημα να την ξαναγράψω, αφού γράφω αυθόρμητα.

Λοιπόν σήμερα ένας σαραντάρης βενζινάς, δίπλα από μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων, μου εξομολογήθηκε τον διακαή του πόθο να πηγαίνει στη δουλειά του με ποδήλατο, που ήδη έχει, κι όχι με το αυτοκίνητο, μόνο που μένει Καισαριανή και δυσκολεύεται στον γυρισμό. Του είπα να προσπαθήσει δυο βδομάδες, αν θέλει, και μετά δεν θα ξεκολλάει απ΄το ποδήλατο. Έπειτα μια κοπέλα σ΄ένα κατάστημα, που πήγα να πάρω ένα σαπούνι, για ολική επαναφορά του οργανισμού από την κουφόβραση, μου εξομολογήθηκε κι αυτή, ότι με τις φίλες της νωρίς το πρωί πήγαιναν στο δάσος Χαϊδαρίου με τα mountain, και θα το΄θελε πολύ να κυκλοφορεί με ποδήλατο στην πόλη αλλά οι συνθήκες δεν ευνοούν. Της είπα μήπως παίρνει ντουζιέρα το μαγαζί... τόσο σαπούνι εξάλλου διαθέσιμο... Φαίνεται πως η θέα του ποδηλάτου εμπνέει κύματα ρομαντισμού και αναμνήσεων από κάποια εποχή σχετικής ανεμελιάς, την οποία έπνιξε το καυσαέριο κι η εφορία.

Κυκλοφορώντας με το παλιό/καινούριο κουρσάκι τις τελευταίες μέρες, και περνώντας απ΄το Κολωνάκι θυμήθηκα τη μαντάμ Σουσού, που αποσβόλωσε το γιατρό της, απαντώντας στην περιφραστική του ερώτηση, -Βγαίνετε συχνά; -Ναι, με την κούρσα μου! Η δική μου κούρσα έχει γράψει τουλάχιστον 300 χλμ από την Τρίτη το βράδυ, που τη δοκίμασα για πρώτη φορά. Κόβει, ξυρίζει, σκίζει και θερίζει! Έχει καταπληκτική ανάπτυξη και για να ολοκληρωθεί η ποίηση, το έτριβα με σύρμα λεπτό σαν χνούδι και το στίλβωνα με κρέμα μετάλλων χιλιοστό χιλιοστό εφτά γεμάτες ώρες, ώσπου έγινε φωτοβολίδα.

Η φωτοβολίδα εγκαινιάστηκε την Παρασκευή το βράδυ στα ΒΠ, με εκκίνηση από το ΟΑΚΑ και ξενάγηση από τους βόρειους ποδηλάτες στο Χαλάνδρι, Βριλήσσια, Μαρούσι, Άλσος Συγγρού, Κηφισιά και πίσω στο ΟΑΚΑ, όπου στις 3 παρά τα ξημερώματα παίξαμε bottle attack, στο οποίο διέπρεψα, κάνοντας τον χειρότερο χρόνο, μια άκυρη εκκίνηση, πήγαινα με το πάσο μου, στις στροφές έπινα καφέ και κοίταζα τ΄αστέρια, πέρασε μια μαύρη γάτα δύο φορές, έρριξα το μπροστινό λάστιχο σε μια υδρορόη, κόντεψα να πατήσω ένα μπουκαλάκι στο τελικό σλάλομ και δεν τερμάτησα καν! Κατόπιν πέντε άτομα επανέλαβαν τη διαδρομή τρέχοντας, και οι υπόλοιποι πεθάναμε στα γέλια, ενώ νικητές αναδείχθηκαν δύο κουρσάκια με ίσο χρόνο 1.17, τον οποίο επανέλαβαν και μοιράστηκαν την πρώτη θέση στο βάθρο, μέσα στη νύχτα, υπό τους προβολείς του περιπολικού, που έφερνε βόλτες σαν καρχαρίας...

Υστερόγαμον: το ποδήλατο πριν τον καθαρισμό εις την οδόν Μαντζάρου! Στην πρώτη φωτό διακρίνεται και η φιγούρα μου στο τζάμι με το πεπόνι στο κεφάλι... λόγω κάποιας επεξεργασίας η πρώτη μεγενθύνεται, η δεύτερη όχι...

DOLCE & GABBANA

Η ιστορία ξεκινάει από μια καρφίτσα. Εκείνη που τρύπησε το πίσω λάστιχό μου χθες λίγο πριν την ποδηλατοπορεία, το οποίο αλλάχτηκε πάνω στην πυρκαγιά της εκκίνησης από έναν ποδηλάτη. Ως το βράδυ όμως διαπίστωσα ότι κόλλαγε λίγο το πίσω φρένο, και παρότι προσπάθησα να το ρυθμίσω, τελικά το ρύθμισε ο άνδρας της Sulpice, έφτιαξε επίσης και το πίσω φωτάκι.

Το πρωί σήμερα πηγαίνοντας στη δουλειά και μην έχοντας καιρό για μαστορέματα, σκέφτηκα να το πάω μια και καλή στο μάστορα, γιατί διαπίστωσα ότι ο τροχός έπαιζε και οι ταχύτητες δεν πατούσαν καλά. Έστρωσε το λάστιχο που ήταν κάπως στραβά τοποθετημένο, γι΄αυτό έπαιζε ο τροχός, ρύθμισε το πίσω φρένο, άλλαξε το μπροστινό που είχε γίνει τσιγαρόχαρτο, πήρα και δυο σαμπρέλες εφεδρικές και έφυγα περιχαρής, αλλά είχα αργήσει ήδη κάμποσο γιατί την ώρα που κοίταζε το ποδήλατό μου ενέσκηψαν πελάτες να ρωτάνε τούτο κι εκείνο και ένα συνεργείο απολύμανσης που ψέκασε τα πάντα, με τον ποδηλατά από πίσω να φωνάζει, όχι πάνω στα ποδήλατα!

Εντωμεταξύ είχα ψοφήσει στην πείνα και τη δίψα. Ήλιος, κάψα, δεν θα άντεχα την κίνηση του κέντρου, σταμάτησα λοιπόν σ΄ένα καφέ και πήρα κάτι πρόχειρο και δυο τόνους νερό και καφέ. Σε δέκα λεπτά, βγαίνω να πάρω το ποδήλατο, ανεβαίνω κι ήμουν έτοιμη να περάσω απέναντι, αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά, κοιτάζω πίσω και ω, φρίκη, το πίσω λάστιχο σαν τυρί του τοστ!

Όχι πάλι, και τι να ΄φταιξε και τι κάνουμε τώρα, παίρνω τηλέφωνο το ποδηλατάδικο αλλά είχε κλείσει, όμως και ανοιχτό να΄τανε ήταν πια μακριά, εγώ με δυο σαμπρέλες μα κανένα εργαλείο, το τραμ ανεβοκατέβαινε γεμάτο κόσμο, ούτε κατά διάνοια να το βάλω μέσα, και πού να πάω, μέχρι το Σύνταγμα, και ύστερα στα χέρια σπίτι ή στα ποδηλατάδικα κάτω στην Αθήνα, αν ήταν ανοιχτά, άλλη λύση σε βενζινάδικο εκεί κοντά να μου δώσουν κλειδί και αέρα, ζέστη αποπνικτική και γύρω κρανίου τόπος, που αφήνεις τα κόκκαλά σου και τα βρίσκει ο δήμος φρυγανιασμένα την άλλη μέρα.

Τότε θυμήθηκα ότι εκεί κοντά υπήρχε μια τρύπα, ένα συνεργείο "ποδηλάτων και μοτό" δίπλα από ένα τσαγκαράδικο "τακούνι σε ένα λεπτό, αλλάζονται σόλες". Ήταν ανοιχτά κι ο μάστορας καθόταν στο σκότος και πάλευε ένα ποδηλατάκι, του λέω λάστιχο, βγάζει τη σαμπρέλα, μου λέει το χτύπησες σε πεζοδρόμιο; Όχι του λέω αλλά ο δρόμος εδώ παραπάνω έχει τα χάλια του. Η σαμπρέλα είχε σκάσει από χτύπημα. Βάζει μια καινούργια, τη φουσκώνει, δεν καθόταν καλά το λάστιχο. Βρε.

Βγάζει πάλι λάστιχο και σαμπρέλα, ψάχνει τη ζάντα, κάπου βρίσκει μου λέει, α, του φωνάζω απέξω, η φακαρόλα! Ναι, αναφωνεί απομέσα, έχει διπλώσει και πίεζε τη σαμπρέλα, κάπου χτυπήθηκε μετά στο δρόμο κι έσκασε. Παίρνει ένα λαμάκι, στρώνει τη φακαρόλα, που εκτός από τη μοδιστρική χρησιμοποιείται και στα ποδήλατα, ήτοι μια λαστιχένια ταινία που καλύπτει εσωτερικά τη ζάντα. Τώρα αυτή μπορεί να είχε διπλωθεί πριν ακόμη αλλαχτεί το λάστιχο χθες, γιατί το πήγα μια απόσταση στα χέρια ενόσω ήταν σκασμένο, και καλά που δεν έσκασε το πρωί, και γι΄αυτό δεν καθόταν καλά το λάστιχο, τελοσπάντων ταλαιπωρία για πέντε χιλιοστά διπλωμένης λαστιχένιας ταινίας.

'Ημουν τυχερή μες την ατυχία μου, παρά την κούραση και το ότι επέστρεψα στις έξι στο σπίτι και παρότι όσο στοίχισε μια καρφίτσα θα μπορούσα είτε ν΄άλλαζα το πίσω λάστιχο, ενισχυμένο Michelin παρακαλώ, είτε να προμηθεύσω με καρφίτσες και φακαρόλες για κάμποσο καιρό τον Dolce μαζί και τον Gabbana!